آقایان علما، آیا وقت آن نرسیده که به جای مرثیۀ کربلا،مرثیۀ ایران را بخوانید؟

آیا امام حسین و یارانش از این مردم بی دفاع که برای بدست آوردن آزادیشان،سالهاست مظلومانه زخمی و دستگیر و شکنجه و کشته می شوند مظلوم تر است؟مگر امام حسین با یارانی که خود برگزیده بود و با علم به این که در مقابل سپاه چند هزار نفرۀ معاویه و یزید شکستش قطعی است به جنگ با آنان نرفت؟مگر دشمنانش به او فرصت مجهز شدن را ندادند و مگر او از قبل خیمه هایش را به همراه سپاه کوچکش برای مبارزه آماده نکرده بود؟آیا سرگذشت کسانی که شما خود شاهد آن نبوده اید غم انگیزتر از سرگذشت مردمی است که بی هیچ قدرت و وسیلۀ دفاعی سالهاست به طور آشکار و پنهان توسط سپاه بی وجدان جمهوری اسلامی سرکوب و کشته می شوند و یا به اسارت در سیاهچال های مخوف و در بدترین شرایط برده می شوند که شما خود شاهد آن هستید؟پس چرا برای این وقایع تأسف بار به همان اندازه که آن روایات دیده نشده و فقط شنیده شده را با سوز و گداز بارها و بارها به تصویر کشانده اید و اشک همگان را درآورده اید،مرثیه خوانی نمی کنید؟آیا شما هنوز هم قصد ندارید شجاعانه وبی پروا از بالای آن منبرهایی که بهترین مکان برای افشای واقعیت ها است حرفی از مظلومیت این مردم بزنید؟آیا ترس از دست دادن قدرت و در کنار مظلومان قرار گرفتن شما را به همان نوحه و مرثیه خوانی همیشگی وامیدارد؟و شاید خواندن این مرثیه ها را به نسل های بعدی واگذار کرده اید تا آنها هم مثل شما ندیده و ندانسته به حال کنونی ما اشک بریزند و تا ابد این ماجرا ادامه یابد؟